St Jozef klassieker te Someren-Heide 09-04-2006
(Door: Henk Ceelen)

Een late start daar in Someren -Heide. Dus eerst is even lekker uitslapen voordat we vertrekken. Niet dus! Eerst zoon Steven op de Capelse brug brengen. Die moet een door de jeugdbegeleiders van de Waardrenner zelf georganiseerde toertocht gaan rijden van 100km in en rondom Garderen. Dus toch maar weer om 07.15 uur het bed uit, ontbijten met een bakkie koffie en voor de eerste keer de auto in. Steven afgezet en op de terugweg direct ook maar de meegenomen hond even uitgelaten zodat mijn vrouw kan uitslapen. Om 09.00 uur weer thuis en toch nog maar even het bed voor een uurtje ingedoken. Daarna nog is een lekker "bakkie" gezet en het aluminium ros (de Ilson in dit geval) nagekeken om teleurstellingen in de wedstrijd zoveel mogelijk uit te sluiten. Dus het balhoofd ff nakijken, steentjes uit de banden halen en wat boutjes nagetrokken. Schoonmaken had ik zaterdag al gedaan. Daarna de tas ingepakt met dubbele kleding want wat gaat het weer doen. Regen? Koud? Wind? Ik twijfel altijd weer in het voorjaar wat de juiste kleding nu moet zijn.

Met Matthieu was er afgesproken dat hij om 12.15 uur bij mij zou zijn. Zoals altijd was hij op tijd en reden we 12.20 uur. van huis. Direct in de auto heb ik de zelf gemaakte macaroni met rozijnen, muesli en wat suiker weggewerkt zodat de nodige brandstof weer voor een optimale spier prestatie kan gaan zorgen. Al rijdende in de auto werden er steeds meer donkere wolken gesignaleerd. Vlak voor Eindhoven kregen we een verontrustend sms-je van Larski Rietveld met de vraag of het al regende. Niet dus, maar de donkere wolken beloofde niet veel goeds.

Maar goed, in Someren-Einde aangekomen was er geen coureur te bekennen. Geen wonder, we moesten in Someren-HEIDE zijn. Was dus weer tien minuten verloren. Tien minuten die we later nog hard nodig bleken te hebben. Wat was er namelijk aan de hand? Zoals gewoonlijk komen we weer vele mede coureurs tegen waarmee we een babbeltje maken (je weet immers nooit waar het goed voor kan zijn in de koers). We pikte onderweg naar de inschrijving ook Larski en Rene op. En met Rene ben je ook nooit klaar he. Die heeft zijn auto weer helemaal vol gestampt met helmen, wielen, banden, en voeding voor onderweg. Dat moest hij natuurlijk direct kwijt aan ons. (Wat is het toch een crime om lid van het team Weijers-Hako-Ilson te zijn) En waarom moest Rene zijn auto leeg hebben voordat de start plaats zou vinden? Om zodra hij af zou stappen meteen naar huis te kunnen……….Lekker motiverend!

Eenmaal bij het inschrijflokaal aangekomen met de voltallige ploeg van vier man wachtte ons de volgende verrassing. Een rij van een mannetje of 25 voor ons en het schoot voor geen meter op. Maar na een minuut of 25 waren we dan toch van rugnummers voorzien, zonder spelden, dat wel, want deze bleken op te zijn. Eerst kon je ze nog tegen betaling bijkopen maar toen ze uitverkocht waren moest je zelf maar kijken hoe je twee rugnummers op je shirtje moest plakken. Gelukkig voor mij stond er een net afgespurtte veteraan (jawel een leeftijdsgenoot) uit te hijgen en na het horen van het probleem bood hij me spontaan zijn spelden aan. Waarvoor dank! Nu snel naar de auto om te verkleden en de fietsen in elkaar te zetten. We hadden nog 20 minuten voor vertrek. Gelukkig geen tijd om lang na te denken over de kleding. Het was nog steeds droog met een behoorlijke wind. Voor de moraal toch maar het "snelle" pak aan en als een speer richting start gereden waar we nog net de speaker van dienst hoorde zeggen dat het vertrek over drie minuten plaats zou hebben.

Vanaf de laatste plaats vertrokken we dus voor 18 omlopen van 5.7 km. Behoorlijk veel wind en een dreigend wolkendek betekent dat je zo snel mogelijk bij de eerste twintig van het 150 koppige peloton moet zien te komen. Volkomen onbekend met de omloop zag ik na 500 meter links naast het asfalt een verhard "Roubaix" paadje liggen. Zonder na te denken en op hoop van zegen dook ik erop en passeerde het voltallige peloton om op de vijftiende stek net voor de bocht in te pikken. Binnen 2 ½ kilometer voorin. Dat was snel gedaan. Nu maar kijken wat de koers verder ging brengen. Ben zelf maar gewoon mee gaan draaien in het eerste waaiertje om zo niet ongemerkt weer naar plaats 50 te zakken. Het bleek dat de omloop bestond uit twee lange stukken met de wind pal in de rug of vol op kop. Ongeveer 700 meter ging het echt "op de kant". De rest was een weg door het dorp met daar ook start/finish. Na een bocht keek ik is achterom en zag een lang gekleurd lint met hier en daar al diverse gaatjes door het landschap slingeren. Een prachtig gezicht, zeker als je bij een van de veroorzakers hoort van al dat leed achterin het peloton. Na anderhalve ronde kreeg ik onverwacht gezelschap voorin van ploegmakker Rene. Nog een ronde later dook Matthieu op in het voorste gelid. Deze had, naar hij achteraf zei, aan de rechterkant van de weg zelf een onverhard pad aangelegd waarop hij langs het hele peloton naar voren wist te komen. Waar dat crossen vroeger al niet goed voor is geweest he Matthieu? Zo zaten we ronden na ronden met drie man voorin terwijl er achteraaan steeds meer mensen het tempo niet konden volgen. Na zes ronden meldde ook de slow starter van ons team Larski zich voorin. Verder waren De Coureur, Beebikes en wv Eindhoven goed vertegenwoordigt op de eerste rij. Na wat speldeprikken demarreerde er een kerel met schitterende kunstwerken op de armen. Hij was me al eerder opgevallen door zijn soepele tred en mooie "zit" op de fiets. De alarmbellen rinkelde dus meteen bij mij en sprong vrijwel direct in het wiel van deze tattoo man. Nog twee man reageerde en daarna viel er gelijk een groot gat. Toch makkelijk als er een ploegmaatje na die demarrage gelijk zijn benen stilhoudt in de bocht en zodoende het hele peloton stillegd. Ook Rene en Larski deden hun plicht en daardoor konden we met z'n vieren, Tjerk Boom, Jaco Tettelaar, Tattoo man en mijn persoontje een mooie voorsprong opbouwen die gedurende 15 km stand hield. De Beebikes onder leiding van Jacques Schuit en Tjitte van de Buijs reden het gat tenslotte dicht.

De ronde erop waren er weer twee renners het gat ingesprongen. Rene en Larski op dat moment aan de kop van het peloton en Iwan "de verschrikkelijke" Jonkman sprong weg. De alarmbellen rinkelde direct binnen onze ploeg en het was Matthieu die op de uitval van Iwan reageerde. Samen kwamen ze bij de twee eerder weggesprongen renners. Kopgroep van vier dus en drie man van ons team die de vlucht beschermde. Ook de mannen van de Coureur, die Iwan mee hadden zitten, deden geen trap teveel. In het peloton werd de eerstvolgende twee omlopen nog wel geprobeerd om door middel van een georganiseerde jacht orde op zaken te stellen maar de orde werd door de roze brigade vakkundig verstoord. Zodoende gingen de vier na bijna een uur voorop te hebben gereden de laatste omloop met ruime voorsprong in om voor de zege te sprinten.

Maar zover liet Iwan het niet komen. Deze had al gezien dat bij zijn medevluchters het nekkie eraf was en drie kilometer voor het einde reed hij met een felle demarrage bij zijn moegestreden medevluchters weg en won onbedreigd. De sprint om de tweede plaats was spannender. De kampioen van de NWB, Peter Verhouden verraste Matthieu door net voor het laatste bochtje binnendoor te sturen. Maar Matthieu herstelde dat door met een machtige sprint de tweede plaats voor zich op te eisen. Henk won vervolgens nog de sprint van het sterk uitgedunde peloton en werd vijfde. Larski die, nadat hij voor de eerste keer voorin gesignaleerd werd niet meer bij de eerste twintig vandaan was geweest, reed de koers in dienst van de ploeg uit en werd nog keurig 34e.

De man die dat alles vanaf de kant stond te bekijken luistert naar de naam Rene. Deze had het na 80 kilometer koers wel gezien. Hij komt nog wat kilometers te kort maar met de verdere vorm zit het wel goed getuige zijn attente manier van fietsten. Ook het kopwerk schuwde hij niet. Voor de koers al vertelde Rene dat als hij af zou stappen hij direct naar huis zou gaan. Niet dus. Want ik heb hem de laatste vier ronden aan de kant zien staan en hij was toch wel zeer benieuwd hoe het af zou lopen. Ik hoop dat we hem niet teleurgesteld hebben.

Na de huldiging van de eerste drie met het talrijke publiek op de achtergrond zochten we de douches op. Deze waren zoals gewoonlijk koud. Ik durf te wedden dat Rene een warme douche had. Die is dan toch niet zo gek als we denken. Daarna naar de prijsuitreiking. Het bleek dat er ook ploegenprijzen te verdelen waren. De oudjes van ons Team bleken het niet eens zo slecht gedaan te hebben want de 2e,5e en 34e stek leverde een tweede ploegenprijs. Deze bestond uit een grote beker die glunderend door tot ploegleider gebombardeerde Larski opgehaald werd. Eerste werd De Coureur. Om 19.15uur was de prijsuitreiking ten einde en namen we afscheid van Larski die direct aan de lange rit huiswaarts begon. Matthieu en ik hadden toch wat patattentrek gekregen en bij het plaatselijke frietkot werden de magen gevuld. Daarna de auto in en om 21.45 uur stapte ik thuis weer binnen. Gelukkig geen andere sloten erop. Zou dat komen omdat ik s'morgens de hond al had uitgelaten zodat Anja kon uitslapen? Ik denk wel dat het allemaal een beetje helpt om te kunnen blijven koersen. Thuis kreeg ik ook nog te horen dat Steven 122 km gefietst had en ik maar 102. Ja natuurlijk wij voelen onze benen niet na 2 ½ uur op de "plaat".
Al met al een prachtige dag met een mooi resultaat voor de ploeg.

Henk Ceelen.