Team Weijers-Hako-Ilson

Omloop van de Hoekse Waard

Omloop Hoekse Waard 27-05-2006

Terwijl ik dit schrijf is de Omloop Van de Hoekse Waard voor Amateurs A net twee uurtjes afgelopen. Het was weer een mooie koers met een boeiend koersverloop. Er stond niet te veel wind maar wel net genoeg om vroeg of laat een forcing te forceren. De start was 9.15uur dus we moesten vroeg uit de veren vandaag. Dit was voor mij geen probleem want om 6.45 uur belde Rene al een keer, en jawel Rene je belde me uit m'n nest. Niet zo erg maar mijn vrouwtje was ook direct wakker. Ik moet je daarvoor nog bedanken voor haar. En waar die dan zo vroeg dan voor belt…….Waar moeten we zijn in Puttershoek??? Nou Rene dat stond in die vijf mailtjes die ik jullie altijd stuurt.

Maar goed na het horen van de stem van Rene op dat vroege uur had ik er wel gelijk zin an. Een blik naar buiten werpen gaf aan dat het droog was. Een wonder want het regende al 1 ½ dag achter elkaar en nu was het zowaar droog. In Puttershoek aangekomen even een bakkie gedaan met Rene, Larski en Eddie en de vele bekende die je dan weer ziet. Het is ook net een circus dat wielrennen. Wat later werd ons team gecompleteerd door Lardo, Frans en de ploegleider met als mechanieker Mark, de zoon van Eddie. Das ook wel weer een verhaal apart hoe we Eddie aan de start van deze klassieker kregen. Daar gingen honderden telefoontjes en SMS jes aan vooraf omdat meneer in de put zat na twee wat minder gereden criteriums. Maar goed hij stond er dus wel. En hoe.

1 Kilometer neutralisatie was er. Dus toch maar zo snel mogelijk naar voren rijden want je weet maar nooit. De hele Weijers-Hako-Ilson ploeg zat op de eerste rij op Frans na. Die had toch nog wat naweeën van de "Hel" een week eerder. Ook een gloednieuwe Ilson kon daar niets aan veranderen. Dat je op de voorste rij moest blijven was me wel snel duidelijk want er werd wel degelijk in de waaier gereden en alles zat veelal op een lint. Na een kilometer of dertig vond de eerste schifting plaats. Ik was net ff naar plaatsje dertig afgezakt en ja hoor ik zag het voor me zo breken. Slechts 1 WHI man erbij. Eddie, de niet klassieke renner…..Ik zat in het tweede waaiertje maar maakte me niet druk. Instinctief voelde ik aan dat dit nog niet definitief was. En ik zat me in een wieltje op dat moment…jongens jongens het kon niet beter, de kerel fietste een meter uit de kant en loeihard. Nee, nee ik zeg niet in wie zijn wiel, dit hou ik voor me voor de volgende klassieker. Een bocht naar rechts een dijk op bracht het peloton weer bij elkaar. Maar weer bleek dat je echt op de voorste rij moest zitten.

Dan na een kilometer of veertig de volgende "slag". Precies op het punt waar ik me vorig jaar liet verrassen door de Restore Boys gebeurde het nu weer. Een grote rotonde. Links gepakt door de slimmere renners en rechts door de kneuzen (net als vorig jaar). Ik zie vier plaatsen voor me zo maar zeven man wegrijden met daarbij Lardo en Eddie (weer) en twee favorieten voor de zege. Koppers en Jonkman. Gelukkig zag Den Hoed het gevaar en waagde de sprong. Ik mee. Mark deed de helft ik de andere helft. De "11" moest het doen en deed het ook. Mede door de inspanning van Mark en mijn persoontje ontstond er zo een kopgroep van 11 man. Het draaide gelijk behoorlijk rond en de slag was geslagen. Afwezig van ons team in de kopgroep waren Larski, Frans en Rene. Rene zat de eerste 10 km op de eerste rij. Daarna zag ik hem nog een keer een snok eraan geven en daarna kwam de snok naar achteren. Einde oefening al vrij vroeg in de koers voor Rene. Frans had de problemen met het been. Naar hij later zei moest hij nog ff wennen aan de fiets….en Larski kwam achter een valpartij terecht en moest al zijn krachten samen bundelen om het gat naar de tweede waaier dicht te rijden en slaagde daar ook in. Door goed stoorwerk van Larski en de overige Restore Boys kon de eerste waaier wegblijven en zich opmaken voor een zinderende finale.

Met elf man een minuut voor op 10 km van het einde. Met drie man in de kopgroep. Das geneden koek zou je zeggen. Niet dus. Koppers reed sterk, Jonkman niet te vertrouwen op dat piel verzetje van hem. Jonkman had me al een keer of drie gebeld deze week en zei dat hij zich super voelde en mede met Koppers de te kloppen man was. Ik in mijn bravoure deed verbaal niet voor hem onder en zei dan klop ik jullie toch allebei en dat terwijl het met mezelf toch al niet bijster ging de afgelopen weken, zeg maar maanden. Gewaagde uitspraken dus.

Op vijf km voor het einde ging de beer los. Een man van Jan van Arckel demarreerde. Koppers mee. Lardo fietste het gat dicht. Koppers probeerde het, maar zette niet door. De van Arckel man ging weer en sloeg toch een redelijk gaatje. Weer was het Koppers die ging met nog een mannetje van ik meen de Spartaan en Jonkman. Weer was het Lardo die het gaatje dichtte en zich opofferde voor mij. Eddie had zich de laatste kilometers in het laatste wiel genesteld en zei na de koers dat hij kramp had en bijna moet lossen een paar km voor het einde. Een communicatiefout. Ik had gewoon ff moeten vragen aan Eddie hoe hij zat en of hij nog bij machte was om in het ploegbelang een gat dicht te rijden of de sprint aan te trekken voor mijn persoontje. Sterker nog, misschien voelde hij zich wel zo goed dat ik een gat voor Ed dicht zou rijden of zelfs de sprint zou aantrekken. Want dat hij kan sprinten is wel duidelijk. Maar goed doordat wij geen woord gewisseld hadden wisten we niet van elkaar hoe de vork in de steel zat. Want wat gebeurt? Een klein gaatje met drie man vooruit. Ik fiets het gaatje dicht en hou mijn beentjes stil en de drie, Koppers, Weeda en Borsboom, muizen ertussenuit. De rest kijkt elkaar aan en de drie kunnen voor de overwinning rijden. Ik had een hoopje op dat moment dat een ploegmaat nog wat kon, of Jonkman. Maar die dacht ook die van Weijers-Hako Ilson doen het maar. Niet dus want Lardo had zijn kloten er al afgedraaid en Eddie zat met krampverschijnselen. En ikke maar kijken. Stom stom stom. Ik had gewoon zelf direct moeten reageren dan hadden we een mannetje op het podium gehad. Geen zelfvertrouwen noemt men zoiets. Maar goed, Koppers won zeer verdient. Borsboom twee en Weeda drie. Den Hoed sprintte naar plaatsje vier en ik werd vijfde. Eddie nog 6e en Lardo 10e.

Dan denk je, nou met als enige ploeg drie man in de kopgroep winnen we als troost het ploegenklassement. Maar nee hoor. Eddie was als individueel ingeschreven. Dat ging dus ook niet door. Maar door het sterke rijden van Larski in de tweede waaier werden we nog wel tweede in het ploegenklassement. Rest mij nog Lardo te bedanken voor de dichtgereden gaten en de ploeglijder en mechanieker Mark voor hun steun vanuit de auto.

Groet,

Henk Ceelen

Ps Lardo bedankt voor het afhalen van m'n prijssie